از بین بردن جای پیرسینگ؛ از سوراخ ایجاد شده تا کلویید

برای ازبین‌بردن برآمدگی، برجستگی یا فرورفتگی در اطراف محل پیرسینگ – چه در نواحی گوش، بینی، ناف، لب یا ابرو – تشخیص صحیح نوع ضایعه، نخستین و حیاتی‌ترین گام در انتخاب مسیر درمان است؛ زیرا بسیاری از این واکنش‌ها، التهابی و گذرا بوده  (بامپ های ساده پیرسینگ) و با مراقبت مناسب – مانند شست‌وشو با سرم شستشو و پرهیز از تحریک – طی چند هفته بهبود می‌یابند (منبع).

بااین‌حال، در برخی موارد ممکن است این تغییرات به اسکارهای دائمی (جای زخم) مانند کلوئید، اسکار برجسته (هیپرتروفیک) یا اسکار فرورفته (آتروفیک) تبدیل شوند. نوع و شدت اسکار، به محل پیرسینگ و واکنش پوستی فرد بستگی دارد و ممکن است نیازمند درمان‌هایی مانند کرم‌های سیلیکونی، تزریق کورتیکواستروئید، لیزردرمانی یا سایر روش‌های تخصصی باشد.

جای زخم پیرسینگ شما چیست؛ برآمدگی ساده، کلوئید یا سوراخ باقی‌مانده؟

دیدن یک برآمدگی، سفتی در محل پیرسینگ برای بسیاری از افراد نگران‌کننده است – به‌ویژه زمانی که این تغییرات با قرمزی، التهاب یا درد همراه باشند. در چنین شرایطی، اولین چیزی که معمولاً به ذهن می‌رسد، کلوئید است. واقعیت این است که هر اسکار برجسته‌ای کلوئید نیست. در بسیاری از موارد، آنچه دیده می‌شود یک واکنش موقتی بدن به تحریک است که می‌تواند در حین داشتن پیرسینگ یا حتی پس از برداشتن آن ایجاد شود.

از طرف دیگر، در برخی افراد، حتی پس از برداشتن پیرسینگ، ممکن است سوراخ یا فرورفتگی باقی بماند که به آن «اسکار آتروفیک یا فرورفته» گفته می‌شود. برای آشنایی با روش‌های درمان این نوع اسکار مقاله درمان جای جوش و آکنه فرورفته (اسکارهای آتروفیک) را مطالعه کنید.

بنابراین، برای تشخیص دقیق‌تر نوع ضایعه و انتخاب روش برخورد مناسب، بهتر است ابتدا با انواع جای زخم (اسکار) و برآمدگی‌های احتمالی پس از پیرسینگ آشنا شوید. این موارد به‌طورکلی در چهار دسته زیر قرار می‌گیرند.

مقایسه تصویری چهار نوع شایع جای زخم پیرسینگ

خوشبختانه، دو مورد اول – یعنی برآمدگی‌های موقتی و اسکار هیپرتروفیک – با مراقبت مناسب و پیگیری منظم، قابل‌کنترل و درمان هستند؛ بدون نیاز به درمان‌های تهاجمی یا جراحی. در مورد کلوئید و اسکار آتروفیک نیز، هرچه زودتر تشخیص داده شود، شانس مدیریت و درمان موفق آن بالاتر خواهد بود.

در ادامه، هرکدام از این موارد را به طور جداگانه بررسی می‌کنیم تا بدانید با چه چیزی مواجه هستید و چطور باید با آن برخورد کنید.

برآمدگی‌های موقتی و التهابی

این دسته از برآمدگی‌ها شایع‌ترین واکنش اولیه بدن به پیرسینگ محسوب می‌شوند. علت بروز آن‌ها معمولاً التهاب سطحی پوست، تحریک مکانیکی یا واکنش خفیف سیستم ایمنی است. این برجستگی‌ها ممکن است از نظر شکل و روند بهبود متفاوت باشند و در یکی از سه حالت زیر بروز کنند.

برجستگی حساس (پاپول)

پاپول‌ها معمولاً در روزهای ابتدایی ظاهر می‌شوند و به‌صورت توده‌هایی خشک و سفت دیده می‌شوند که اغلب به دلیل فشار، اصطکاک یا حساسیت به جنس جواهر (مثل نیکل) ایجاد می‌گردند. با حذف عامل تحریک، طی یک تا دو هفته بهبود می‌یابند.

جوش چرکی (پوستول)

پوستول‌ها توده‌های کوچک و قرمز حاوی چرک هستند که اغلب بین روز پنجم تا پایان هفته دوم دیده می‌شوند. با شست‌وشوی منظم و رعایت بهداشت، معمولاً طی چند روز برطرف می‌شوند. در صورت افزایش ترشح یا درد، لازم است به پزشک مراجعه شود.

توده التهابی (گرانولوم)

گرانولوم‌ها معمولاً از هفته دوم به بعد ظاهر می‌شوند و به‌صورت برآمدگی‌هایی نرم، پررنگ، گاهی مرطوب یا دارای خونابه دیده می‌شوند. این برآمدگی‌ها ممکن است درحالی‌که هنوز پیرسینگ در جای خود قرار دارد یا حتی پس از خارج‌کردن آن و در روند ترمیم زخم به وجود بیایند.

برخلاف اسکارهای دائمی، گرانولوم‌ها واکنش‌های التهابی موقت هستند که در پاسخ به تحریک مداوم یا التهاب طول کشیده ایجاد می‌شوند. این نوع برآمدگی‌ها در صورت مراقبت صحیح معمولاً به‌تدریج برطرف می‌شوند و جای زخم دائمی بر جا نمی‌گذارند—مگر آنکه دست‌کاری شوند یا درمان به‌موقع انجام نشود که در این صورت ممکن است به اسکارهای پایدارتر تبدیل گردند.

با این برآمدگی‌ها چگونه برخورد کنیم؟

این نوع برآمدگی‌ها در اغلب موارد با مراقبت ساده و منظم قابل‌درمان هستند.

• پاپول و پوستول: معمولاً طی ۳ تا ۱۰ روز، با تمیز نگه‌داشتن محل پیرسینگ و پرهیز از تحریک مکانیکی، بهبود می‌یابند.
• گرانولوم پیرسینگ (گرانولوم پیوژنیک): اغلب ظرف حدود ۲ هفته با درمان‌های خانگی مؤثری مانند کمپرس گرم یا شستشوی منظم کاهش می‌یابد. بااین‌حال، نیاز به پیگیری منظم دارد و در صورت عدم پاسخ یا بدتر شدن علائم، باید برای درمان تخصصی به پزشک مراجعه شود (منبع).

اما برای جلوگیری از مزمن شدن یا تبدیل‌شدن به اسکار (باقی‌ماندن یک ضایعه سفت و دائمی روی پوست که ممکن است ظاهری ناخوشایند داشته باشد و به درمان‌های تخصصی‌تری نیاز پیدا کند)، رعایت نکات زیر ضروری است.

اگر جنس پیرسینگ از فلزات حساسیت‌زا یا جواهرات بدلی (مثل نیکل یا آلیاژهای ارزان‌قیمت) باشد، بهتر است بدون خارج‌کردن کامل جواهر، آن را با مدلی ضد حساسیت مانند طلا، نقره یا تیتانیوم جایگزین کنید. خارج‌کردن کامل جواهر فقط با صلاحدید پزشک یا فرد متخصص توصیه می‌شود.

اگر توانایی خرید طلا یا تیتانیوم ندارید، چه گزینه‌ای دارید؟

پلاستیک‌های مخصوص – استیل گرید پزشکی

درصورتی‌که امکان تهیه طلا یا تیتانیوم خالص را ندارید، می‌توانید از این گزینه‌های اقتصادی‌تر ولی ایمن استفاده کنید:

• استیل ضدزنگ گرید پزشکی (surgical steel)
• پلاستیک‌های مخصوص پزشکی (مثل بیوپلاست یا PTFE که انعطاف‌پذیر و ضدحساسیت‌اند)
• تیتانیوم با روکش اقتصادی یا ترکیب‌های مناسب برای پوست‌های حساس

مهم‌تر از قیمت، بی‌ضرر بودن جنس جواهر برای پوست شماست. هزینه کمتر، اگر باعث التهاب یا اسکار شود، در نهایت خرج بیشتری روی دستتان می‌گذارد.

محل پیرسینگ را روزانه یک تا دو بار با سرم شست‌وشوی نرمال سالین (قابل‌تهیه از داروخانه) تمیز نمایید. استفاده از این محلول استریل و فاقد الکل، بهترین گزینه برای جلوگیری از تحریک و عفونت است و تا دو هفته بعد از ناپدیدشدن برآمدگی باید ادامه پیدا کند.

در صورت در دسترس نبودن سرم شستشو، می‌توان به‌صورت موقت از محلول آب جوشیده سردشده و مقدار کمی نمک (نصف قاشق چای‌خوری در یک لیوان) استفاده کرد.

از مصرف موادی مانند الکل، بتادین، پمادهای آنتی‌بیوتیکی بدون تجویز پزشک، یا محلول‌های ضدعفونی حاوی اسانس خودداری نمایید؛ این ترکیبات می‌توانند موجب تحریک بافت، خشکی بیش از حد پوست و اختلال در روند ترمیم شوند.

در روزهای ابتدایی پس از پیرسینگ، اگر ناحیه قرمز، کمی متورم یا داغ باشد؛ اما ترشح چرکی واضح نداشته باشد، کمپرس سرد بهترین گزینه است؛ چون التهاب حاد را کاهش می‌دهد و جلوی پیشرفت واکنش ایمنی را می‌گیرد.

زمان مناسب برای کمپرس گرم، زمانی‌ست که پس از گذشت یک تا دو هفته برآمدگی به شکل مزمن‌تری مثل گرانولوم ظاهر می‌شود—یعنی توده‌ای نرم، مرطوب، قرمز و نسبتاً پایدار که ترشح فعال ندارد؛ اما به‌راحتی تحریک می‌شود.

کمپرس گرم برای موارد زیر توصیه نمی‌شود. در این شرایط، کمپرس گرم می‌تواند عفونت را گسترش دهد یا باعث تخلیه ناقص آن شود.

• اگر برآمدگی هنوز تازه و همراه با ترشح چرکی فعال (مثل پوستول) است
• اگر محل پیرسینگ به‌شدت دردناک، گرم یا عفونی به نظر می‌رسد

برای تهیه کمپرس، یک گاز استریل یا پد پنبه‌ای تمیز را در آب گرم (حدود ۴۰ تا ۴۵ درجه) یا آب خیلی سرد (قرار داده شده در فریزر) قرار دهید، سپس آب اضافی آن را بگیرید و به مدت ۳ تا ۵ دقیقه روی ناحیه پیرسینگ بگذارید. پس از اتمام، ناحیه را با سرم شست‌وشوی استریل تمیز کنید.

برای جلوگیری از تحریک مداوم و اختلال در روند ترمیم، لازم است محل پیرسینگ تحت‌فشار یا اصطکاک مکرر قرار نگیرد. عواملی مانند خوابیدن روی سمت پیرسینگ، تماس مداوم با لباس‌های تنگ یا روسری، کلاه، شال و حتی هدفون یا بالش سفت می‌توانند باعث تحریک بافت، ایجاد التهاب مجدد یا بدتر شدن برآمدگی شوند.

در دوران ترمیم، بهتر است محل پیرسینگ تاحدامکان در معرض هوا و بدون فشار خارجی باقی بماند تا به‌درستی ترمیم شود و خطر ایجاد اسکار یا عفونت کاهش یابد.

از ترکاندن، فشاردادن، خاراندن یا لمس مکرر برآمدگی خودداری کنید. این اقدامات نه‌تنها باعث افزایش التهاب و تحریک بافت می‌شوند، بلکه می‌توانند خطر بروز عفونت یا تبدیل‌شدن ضایعه به اسکار دائم را افزایش دهند.

اسکار هیپرتروفیک 

ممکن است پیرسینگ شما هنوز در جای خود باشد یا مدتی قبل آن را خارج کرده باشید؛ در هر دو حالت، اگر جای زخم دارای ویژگی‌های زیر باشد، احتمال دارد با اسکار هیپرتروفیک مواجه باشید.

• در لمس: سفت، یکنواخت و محدود به محل سوراخ پیرسینگ
• در ظاهر: هم‌رنگ یا کمی تیره‌تر از پوست، گاهی همراه با خارش خفیف و بدون ترشح یا التهاب فعال

این نوع اسکار معمولاً از هفته سوم تا چند ماه بعد از پیرسینگ ظاهر می‌شود، به‌ویژه اگر ناحیه موردنظر در معرض کشش مکرر، التهاب طولانی‌مدت یا تحریک مکانیکی (مثلاً تماس مداوم با لباس یا بالش) بوده باشد.
باگذشت زمان، این برآمدگی به شکل سفت و پایداری درمی‌آید که برخلاف برآمدگی‌های موقتی، خودبه‌خود بهبود نمی‌یابد و نیاز به درمان هدفمند دارد.

چگونه با اسکار هیپرتروفیک پیرسینگ برخورد کنیم؟

در صورت مشاهده‌ علائم اسکار هیپرتروفیک – چه درحالی‌که پیرسینگ هنوز در محل خود قرار دارد و چه پس از خارج‌کردن آن – مراجعه به پزشک ضروری است.

در برخی موارد، ممکن است نیاز به خارج‌کردن پیرسینگ وجود نداشته باشد و درمان تخصصی با حفظ جواهر و تحت‌نظر پزشک انجام شود. اما اگر اسکار درحال‌رشد باشد یا با علائم هشداردهنده همراه باشد، پزشک ممکن است تصمیم به خارج‌کردن پیرسینگ به‌عنوان بخشی از روند درمان بگیرد.

درمان اسکار هیپرتروفیک معمولاً شامل یکی یا ترکیبی از موارد زیر است.

• تزریق‌های تخصصی کورتیکواستروئیدی (تزریق داروی کورتون)
• ورق یا ژل سیلیکون
• کرایوتراپی (سرمادرمانی)
• سایر مداخلات کلینیکی بسته به شدت اسکار

تأخیر در شروع درمان ممکن است باعث تثبیت، افزایش سفتی یا برجسته‌تر شدن اسکار شود؛ بنابراین پیگیری زودهنگام اهمیت زیادی دارد.

کلوئید واقعی

کلوئید ممکن است هم در حین داشتن پیرسینگ و هم پس از خارج‌کردن آن ایجاد شود، اما در بسیاری از موارد، علائم کلوئید پس از برداشتن پیرسینگ و در فرایند ترمیم دیررس پوست ظاهر می‌شوند. به همین دلیل، شناسایی زودهنگام علائم و مشورت با پزشک پیش از هرگونه اقدام خودسرانه، ضروری است.

کلوئید معمولاً از ماه دوم یا سوم پس از پیرسینگ به‌تدریج ظاهر می‌شود، اما در برخی افراد ممکن است حتی دیرتر نیز بروز کند. برای تشخیص راحت‌تر این نوع اسکار، به ویژگی‌های زیر توجه کنید.

• ظاهر: توده‌ای سفت، براق و برجسته که فراتر از محل سوراخ پیرسینگ رشد می‌کند و با گذشت زمان بزرگ‌تر می‌شود. رنگ آن می‌تواند از صورتی تا قهوه‌ای تیره متغیر باشد.
• لمس: بافت آن معمولاً سفت، لاستیکی یا کمی خشن است؛ برخلاف برآمدگی‌های موقتی که نرم‌تر هستند یا با فشار فرومی‌روند. ممکن است با خارش، درد خفیف یا حساسیت به لمس همراه باشد، حتی در غیاب علائم عفونت.

چگونه با اسکار کلوئید ناشی از پیرسینگ برخورد کنیم؟

در صورت مشاهده علائم کلوئید در هر مرحله‌ای از بروز کلوئید—چه در مراحل اولیه، چه هنگام رشد فعال یا حتی پس از گذشت زمان – مراجعه به پزشک الزامی است. در این شرایط، پزشک با ارزیابی شدت التهاب و وضعیت اسکار تصمیم می‌گیرد که آیا مداخلات تخصصی باید در حالی انجام شود که پیرسینگ هنوز در محل خود قرار دارد، یا ابتدا جواهر باید خارج شود.

درمان‌های کلینیکی مؤثر که باید زیر نظر پزشک انجام شوند، شامل موارد زیر است.

• تزریق کورتیکواستروئید به محل ضایعه
• استفاده از پانسمان‌های فشاری یا ورق‌های سیلیکونی
• لیزردرمانی یا کرایوتراپی (سرمادرمانی)
• به‌کارگیری ترکیبی از این روش‌ها بسته به شدت و سابقه‌ بیمار

درمان‌های خانگی چقدر مؤثرند؟

درمان‌های خانگی مانند استفاده از کمپرس، ماساژ یا داروهای بدون نسخه، پماد و کرم‌ها معمولاً برای کلوئید مؤثر نیستند و در برخی موارد ممکن است آسیب بیشتری به پوست وارد کنند. این نوع مراقبت‌ها صرفاً نقش حمایتی دارند (مثلاً تمیز نگه‌داشتن محل و اجتناب از ضربه)، اما جایگزین درمان تخصصی نمی‌شوند.

اسکار آتروفیک (فرورفتگی یا سوراخ باقی‌مانده)

در برخی افراد، پس از برداشتن پیرسینگ، ممکن است محل سوراخ به‌صورت یک نقطه‌ باز، فرورفته یا نازک‌شده روی پوست باقی بماند. این وضعیت معمولاً ناشی از بسته‌نشدن کامل کانال پیرسینگ یا ترمیم ناقص بافت اطراف است. اگر این حالت برای مدت طولانی پایدار بماند، به آن اسکار آتروفیک (Atrophic Scar) گفته می‌شود.

نشانه‌های تبدیل‌شدن جای پیرسینگ به اسکار آتروفیک

اسکار اتروفیک دارای علایمی است که در ادامه توضیح داده شده است. در این شرایط مراجعه به پزشک توصیه می‌شود تا گزینه‌های درمانی بررسی شوند. بااین‌حال، اگر این نوع اسکار درمان نشود، معمولاً خطر پزشکی یا عملکردی جدی به همراه ندارد؛ اما ممکن است از نظر زیبایی ظاهری، رضایت شخصی یا اعتمادبه‌نفس برای فرد ایجاد دغدغه کند—به‌ویژه اگر اسکار در ناحیه‌ای قابل‌دید قرار داشته باشد.

• فرورفتگی مشخص و قابل‌مشاهده: سطح پوست در محل پیرسینگ پایین‌تر از پوست اطراف است و حالت گود افتاده دارد.
• عدم ترمیم طی چند هفته تا چند ماه: اگر بعد از ۴ تا ۸ هفته هیچ تغییری در عمق یا ظاهر فرورفتگی ایجاد نشود.
• پوست نازک، صاف یا براق: پوست روی محل اسکار ممکن است نازک‌تر، کشیده‌تر یا براق‌تر از پوست اطراف باشد.
• عدم بروز التهاب یا عفونت: این اسکار معمولاً بدون درد، قرمزی یا علائم فعال دیگر است؛ یعنی ترمیم متوقف شده.
• احساس نرمی یا نبود سفتی: بر خلاف کلوئید یا اسکار هیپرتروفیک، بافت اسکار آتروفیک معمولاً نرم است و بافت اضافه ندارد، بلکه بافت ازدست‌رفته.

چگونه با اسکار آتروفیک یا سوراخ باقی‌مانده برخورد کنیم؟

برای کمک به بسته‌شدن طبیعی سوراخ پیرسینگ، اقدامات زیر را مرحله‌به‌مرحله دنبال کنید.

در این دوره، از استفاده از مرطوب‌کننده‌ها خودداری کنید. فقط روزانه ۲ تا ۳ بار محل پیرسینگ را با محلول نمکی (یک قاشق چای‌خوری نمک بدون ید در ۲۴۰ میلی‌لیتر آب جوشیده ولرم) به‌آرامی شست‌وشو دهید. این کار به کاهش التهاب، پیشگیری از عفونت و تسهیل ترمیم بافت کمک می‌کند.

اگر نشانه‌ای از التهاب یا عفونت مشاهده نمی‌شود، می‌توانید روزانه یک‌بار از مرطوب‌کننده‌ ملایم و غیرکومدوژنیک (مانند وازلین یا کرم‌های بدون عطر حاوی سرامید) استفاده کنید. ماساژ بسیار ملایم ناحیه نیز می‌تواند به بهبود گردش خون موضعی و ترمیم بهتر کمک کند.

سؤالات متداول

آیا می‌توان روی کلوئید دوباره پیرسینگ انجام داد تا آن را مخفی کرد؟

خیر؛ انجام پیرسینگ روی کلوئید به‌شدت منع می‌شود. این کار می‌تواند باعث تشدید التهاب و افزایش اندازه کلوئید شود.

اگر پوست حساسی داشته باشیم، انجام پیرسینگ چه عوارضی ممکن است ایجاد کند؟

افراد با پوست حساس بیشتر در معرض واکنش‌های التهابی، قرمزی، خارش یا شکل‌گیری ضایعاتی مانند گرانولوم و اسکار هیپرتروفیک قرار دارند.

احتمال باقی‌ماندن رد یا جای زخم پس از پیرسینگ چقدر است؟

اگر پیرسینگ به‌درستی انجام نشود یا با التهاب و عفونت همراه باشد، احتمال باقی‌ماندن رد یا اسکار افزایش می‌یابد. همچنین، نوع پوست، محل سوراخ و کیفیت مراقبت‌های بعد از انجام پیرسینگ نقش مهمی در میزان ماندگاری جای زخم دارند.

عوامل خطر بروز عفونت پس از پیرسینگ کدام‌اند؟

ابتلا به دیابت، بیماری‌های قلبی، ضعف سیستم ایمنی، و مصرف داروهایی مانند استروئیدها یا رقیق‌کننده‌های خون، خطر بروز عفونت در محل پیرسینگ را افزایش می‌دهند.

آیا خون‌ریزی از محل پیرسینگ طبیعی است؟

مقداری خون‌ریزی خفیف—مثلاً چند قطره یا لکه‌ کوچک روی گاز استریل—در روزهای نخست پس از سوراخ‌کردن (۱ تا ۳ روز) یا در صورت تحریک خفیف (مانند گیرکردن به لباس) طبیعی است و معمولاً به‌سرعت متوقف می‌شود.

آیا سوراخ بسته‌شده پیرسینگ را می‌توان دوباره باز کرد؟

در بسیاری از موارد، بله. اگر کانال بافتی هنوز تا حدی باقی‌مانده باشد، می‌توان با مراجعه به متخصص پیرسینگ یا پزشک، سوراخ را بدون آسیب مجدد باز کرد. هرگز تلاش نکنید این کار را در منزل انجام دهید، چون ممکن است باعث عفونت یا آسیب به بافت شود.

آیا استفاده از گوشواره یا حلقه‌های سنگین بعد از پیرسینگ خطر دارد؟

استفاده از زیورآلات سنگین یا آویز دار در هفته‌های اول می‌تواند باعث کشیدگی، گشادشدن کانال پیرسینگ یا حتی پارگی پوست شود و ریسک باقی‌ماندن اسکار را بالا ببرد.

آیا تعویض زودهنگام جواهر می‌تواند باعث ایجاد اسکار شود؟

بله تعویض زودهنگام جواهر، پیش از تکمیل فرایند ترمیم، می‌تواند به بافت آسیب بزند و احتمال بروز التهاب، عفونت یا اسکار دائمی را افزایش دهد.

آیا بارداری یا تغییرات هورمونی روی محل پیرسینگ تأثیر می‌گذارد؟

تغییرات هورمونی می‌توانند منجر به حساسیت بیشتر پوست، تورم یا حتی بازشدن پیرسینگ‌های قبلی شوند. در دوران بارداری بهتر است از جواهرات انعطاف‌پذیر استفاده شده یا پیرسینگ به طور موقت خارج شود.

آیا خوابیدن روی پیرسینگ باعث ایجاد اسکار یا برآمدگی می‌شود؟

بله فشار مداوم ناشی از خوابیدن روی پیرسینگ—به‌ویژه در ناحیه گوش یا بینی—می‌تواند باعث تحریک پوست، التهاب مزمن و در نهایت تشکیل گرانولوم یا اسکار هیپرتروفیک شود.

آیا برای درمان جای زخم کهنه پیرسینگ می‌توان کاری انجام داد؟

بله. جای زخم‌های کهنه یا ماندگار ناشی از پیرسینگ، بسته به نوع آن (کلوئید، هیپرتروفیک یا آتروفیک)، با روش‌های مختلف قابل‌درمان هستند. در موارد خفیف، استفاده از کرم‌ها و ورق‌های سیلیکونی می‌تواند به مرور زمان ظاهر زخم را بهبود دهد. اما در موارد مقاوم‌تر، درمان‌های تخصصی‌تری مانند تزریق کورتیکواستروئید، لیزردرمانی یا کرایوتراپی تحت نظر پزشک توصیه می‌شود.