برجستگیهای پوستی و جای زخمهایی که پس از آسیب یا جراحی ایجاد میشوند، در اغلب موارد بخشی از فرایند طبیعی ترمیم پوست هستند. بااینحال، گاهی این روند از الگوی معمول خارج شده و بافت ترمیمی بهصورت غیرعادی رشد میکند؛ پدیدهای که در پزشکی از آن با عنوان «کلوئید» یاد میشود.
بااینحال، در بسیاری از موارد، آنچه بهعنوان «گوشت اضافه» یا برجستگی پوستی در محل زخم دیده میشود، در واقع کلوئید نیست و ممکن است با آن اشتباه گرفته شود.
برای مثال، در برخی افراد پس از پیرسینگ در هفتههای ابتدایی، برآمدگی ساده ای ایجاد میشود (که اصطلاحاً به آن ها بامپهای ناشی از تحریک یا گرانولوما گفته می شود. و معمولاً با مراقبت مناسب قابلبهبود هستند).
یا ممکن است با اسکار هیپرتروفیک مواجه باشیم؛ وضعیتی که در آن جای زخم بهصورت برجسته و ضخیم باقی میماند، اما محدود به محل زخم است و برخلاف کلوئید، به بافت اطراف گسترش نمییابد.
در اسکار کلویید، هرچند برخی درمانهای خانگی ممکن است به کاهش تحریک یا التهاب کمک کنند، اما برای کنترل یا کاهش اندازه اسکار – بهویژه در موارد فعال یا پیشرونده – اغلب نیاز به مداخلات کلینیکی و تخصصی مانند تزریق کورتیکواستروئید (کورتون) وجود دارد که باید تحتنظر پزشک انجام شود. لازم به ذکر است، روشهایی مانند سابسیژن که برای پر کردن اسکارهای فرورفته کاربرد دارند، برای کلوئید یا اسکارهای برجسته مؤثر نیستند.
تشخیص دقیق کلویید از سایر برجستگیها
برجستگی ساده – بامپ پیرسینگ
اسکار هیپرتروفیک
اسکار کلویید
جای زخمها علائم و الگوهای متفاوتی از خود نشان میدهند. برای مثال، برجستگیهای سادهای که پس از پیرسینگ ایجاد میشوند (مانند بامپهای ناشی از تحریک، گرانولوما یا برجستگیهای حساسیتزا)، معمولاً بین هفته دوم تا چهارم ظاهر میشوند و در صورت رعایت مراقبتهای اولیه، بدون نیاز به مداخله پزشکی خاص، طی ۲ تا ۶ هفته بهبود مییابند. در صورت عدم پاسخ یا بدتر شدن علائم، باید برای از بین بردن جای پیرسینگ به پزشک مراجعه شود.
در مقابل، اسکارهای هیپرتروفیک، معمولاً بین هفته سوم تا هشتم پس از آسیب ظاهر میشوند و ممکن است در مراحل اولیه، ظاهری شبیه کلوئید داشته باشند؛ بااینحال، این نوع اسکارها بهمرورزمان کوچکتر میشوند و محدود به ناحیه زخم باقی میمانند.
اما اسکار کلوئیدی نهتنها کوچک نمیشود، بلکه رشد سلولی آن ممکن است از حدود ۳ تا ۶ هفته پس از بستهشدن زخم آغاز شود و این روند گسترش میتواند تا ماهها یا حتی بیش از یک سال ادامه داشته باشد.
جدول مقایسهای تشخیص بامپ پیرسینگ، اسکار هیپرتروفیک و کلویید
| بامپ ساده پیرسینگ | اسکار هیپرتروفیک | کلویید |
| ظاهرشدن از روز ۳ تا هفته دوم به بعد | ایجادشدن بین هفته 3 تا 8 | اغلب از هفته 4 به بعد قابل مشاهده است، گاهی تا ماه دوم نیز تاخیر دارد. |
| با درمان خانگی طی ۱–۳ هفته کوچک میشود. | بهتدریج ضخیمتر و سفتتر میشود، ولی محدود به محل زخم میماند. | بهمرورزمان رشد میکند و از محل زخم فراتر میرود. |
| ظاهر قرمز یا صورتی، نرم، گاهی ملتهب | ظاهر سفت، یکنواخت و ضخیم | ظاهر سفت، نامنظم، براق، تیرهتر یا صورتی |
| لمس نرم، گاهی متحرک | لمس سفت، چسبیده به بافت زیر، خارش بهمرور کم میشود | لمس بسیار سفت، گاهی دردناک یا خارشدار |
کلوئید چرا و چگونه ایجاد میشود؟
کلوئید نتیجه یک اختلال در روند طبیعی ترمیم زخم است. وقتی پوست آسیب میبیند، بدن برای ترمیم بافت، مقدار مشخصی کلاژن تولید میکند.
اما در برخی افراد، این سیستم از کنترل خارج میشود: سلولهای ترمیمکننده (فیبروبلاستها) به طور غیرطبیعی فعال میشوند و مقدار زیادی کلاژن بهصورت نامنظم در محل زخم تولید میکنند. این تجمع بیش از حد باعث میشود بهجای ترمیم معمول، یک توده برجسته، سفت و بهاصطلاح «گوشت اضافه» شکل بگیرد که از مرز زخم اولیه فراتر میرود. به این حالت، کلوئید گفته میشود.
اما کلوئید فقط داستان کلاژن نیست. مطالعات جدید نشان دادهاند که یک عامل مهم دیگر به نام فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) هم در این فرایند نقش دارد. این فاکتور، با تحریک رگزایی و افزایش خونرسانی در محل زخم، عملاً شرایط رشد بیوقفه کلوئید را فراهم میکند. درواقع، بافت کلوئیدی برخلاف اسکار طبیعی، خودش را تغذیه میکند و بزرگتر میشود (منبع).
در نتیجهی این فرایند غیرطبیعی، کلوئیدها نهتنها از نظر عملکرد، بلکه از نظر ظاهر هم با اسکارهای معمولی تفاوت دارند. اسکار کلوئیدی میتواند تا ۲ تا ۱۰ برابر بزرگتر از زخم اولیه شود و بهتدریج بهجای فروکش، رشد بیشتری پیدا کند.
چرا کلوئید در نواحی خاصی از بدن بیشتر تشکیل میشود؟
کلوئیدها بیشتر در نواحی خاصی از بدن تشکیل میشوند که معمولاً چربی زیرپوستی کمتری دارند. این مناطق شامل جناغ سینه، شانهها، پشت گوش و بالای بازوها هستند. چربی زیرپوستی نقش محافظتی و تنظیمی در فرایند ترمیم زخم دارد و نبود این بافت باعث میشود پوست بیشتر در معرض فشارهای مکانیکی، کشیدگی و التهاب مزمن قرار بگیرد. همه این عوامل میتوانند روند ترمیم را مختل کرده و منجر به تجمع بیش از حد کلاژن بهصورت غیرطبیعی شوند که نتیجه آن، ایجاد کلوئیدهای برجسته و پایدار است.
چه کسانی بیشتر در معرض کلوئید هستند؟
برخی افراد به دلایل ژنتیکی، نوع پوست یا شرایط زخم، بیشتر از دیگران مستعد ایجاد کلوئید هستند. در این بخش، مهمترین عواملی را بررسی میکنیم که میتوانند احتمال بروز کلوئید را افزایش دهند.
- ژنتیک: در برخی خانوادهها، استعداد ایجاد کلوئید به شکل ارثی دیده میشود.
- رنگ پوست: مطالعات متعدد نشان دادهاند که رنگ پوست میتواند بر احتمال بروز اسکارهای کلوئیدی تأثیر بگذارد، اما شیوع آن در مناطق مختلف و گروههای پوستی متفاوت است. احتمال ایجاد کلوئید در افراد با پوست تیرهتر، بهویژه آنهایی که در مقیاس فیتزپاتریک در گروه ۴ تا ۶ قرار میگیرند، بیشتر است.
مقیاس فیتزپاتریک روشی علمی برای طبقهبندی رنگ پوست بر اساس واکنش آن به نور خورشید است؛ تیپ ۴ تا ۶ شامل پوستهای سبزه، قهوهای و تیره میشود.
اگر نمیدانید پوستتان در کدام گروه قرار میگیرد، میتوانید بهراحتی آن را با یک جستوجوی ساده درباره «Fitzpatrick scale» پیدا کنید.
- محل زخم: همانطور که پیشتر گفته شد، نواحی با چربی زیرپوستی کمتر بیشتر مستعد کلوئید هستند.
- عوامل محیطی: التهاب طولانیمدت، عفونت، یا تحریک مداوم (مثلاً در اثر پیرسینگ یا خاراندن) میتوانند زمینهساز بروز کلوئید شوند.
حالا که با علتها و عوامل مؤثر در شکلگیری کلوئید آشنا شدید، وقت آن است که سراغ مهمترین سؤال برویم: برای درمان کلوئید چه راههایی وجود دارد؟ بسته به شدت اسکار، میتوان از روشهای خانگی یا درمانهای تخصصیتری استفاده کرد که در ادامه به هرکدام میپردازیم.
درمانهای خانگی کلویید
درمانهای خانگی زیر میتوانند به کاهش التهاب، بهبود ظاهر و پیشگیری از رشد بیشتر اسکارهای کلوئید کمک کنند.
درمانهای خانگی برای کلویید بیشتر جنبه پیشگیرانه و کنترلی دارند، نه درمان قطعی. این روشها معمولاً برای کلوئیدهای کوچک، تازه پدید یا بدون درد و خارش توصیه میشوند و میتوانند به کاهش التهاب، رشد و بهبود ظاهر ضایعه کمک کنند.
ورقههای سیلیکونی
ورقههای سیلیکونی با حفظ رطوبت و ایجاد فشار ملایم، به کاهش ضخامت، نرمی بافت و بهبود ظاهر اسکار کمک میکنند. این ورقهها قابل برشاند و حتی در نواحی کوچکی مثل نرمه گوش نیز قابلاستفاده هستند. در صورت پرتحرک بودن محل زخم یا چسبندگی ضعیف، میتوان از ژل سیلیکونی یا چسبهای پزشکی برای فیکسکردن آنها استفاده کرد.
روش استفاده از ورقههای سیلیکونی
- پوست ناحیه اسکار را با آب و صابون ملایم بشویید و کاملاً خشک کنید.
- ورقه سیلیکونی را بهاندازهای ببرید که کل ناحیه و کمی از اطراف آن را بپوشاند.
- ورقه را روزانه به مدت ۱۲ تا ۲۴ ساعت روی پوست قرار دهید.
نکته مصرف انواع ورقههای سیلیکونی
- اگر از ورقههای سیلیکونی قابلشستوشو (مانند ScarAway یا Cica-Care) استفاده میکنید، پس از هر بار مصرف، خودِ ورقه را با آب ولرم و صابون ملایم بشویید، بگذارید در هوای آزاد خشک شود و سپس دوباره استفاده کنید.
- اگر از ورقههای یکبارمصرف یا دارای چسب معمولی استفاده میکنید، آنها را پس از هر بار مصرف دور بیندازید و از ورقه جدید استفاده کنید. همیشه دستورالعمل محصول را بررسی کنید تا از نوع ورقه و روش صحیح مصرف آن مطمئن شوید.
مدتزمان مصرف: برای دستیابی به نتایج مؤثر، استفاده مداوم حداقل ۸ تا ۱۲ هفته توصیه میشود. در موارد اسکارهای مقاوم، ممکن است تا ۶ ماه یا بیشتر استفاده لازم باشد.
ژل سیلیکونی
ژلهای سیلیکونی (مانند ژل اسکار سیلیکون سیکالدرم ) با ایجاد یک لایه محافظ روی پوست، رطوبت را حفظ کرده و به کاهش تولید کلاژن اضافی کمک میکنند. این ویژگیها باعث کاهش ضخامت، نرمتر شدن بافت و بهبود تدریجی ظاهر اسکار میشوند. ژل سیلیکونی گزینهای مناسب برای نواحی پرتحرک یا نقاطی است که استفاده از ورقه ممکن نباشد—مانند گوش، فک، یا نواحی دارای انحنای زیاد.
روش استفاده از ژلهای سیلیکونی
- پوست ناحیه اسکار را با آب و صابون ملایم بشویید و کاملاً خشک کنید.
- لایهنازکی از ژل را بهآرامی روی اسکار بمالید.
- اجازه دهید ژل به طور کامل خشک شود (معمولاً ۴–۵ دقیقه).
- ژل را روزی ۲ بار (صبح و شب) یا طبق دستورالعمل محصول استفاده کنید.
- از پوشاندن محل با لباس یا بانداژ تا زمان خشکشدن ژل خودداری کنید.
مدتزمان مصرف: برای نتایج قابلقبول، استفاده مداوم حداقل ۸ تا ۱۲ هفته توصیه میشود. در جای زخمهای قدیمی یا مقاوم، ممکن است تا ۶ ماه یا بیشتر نیاز به مصرف باشد.
عصاره پیاز
طبق برخی بررسی ها ژلهای حاوی عصاره پیاز میتوانند با کاهش التهاب و مهار تکثیر سلولهای فیبروتیک، بهتدریج ظاهر اسکار را بهبود بخشند.
روش استفاده
- از ژلهای آماده مانند Mederma استفاده شود.
- مقدار کمی ژل را روزی ۱ تا ۳ بار روی پوست تمیز و خشک بمالید و بهآرامی ماساژ دهید.
- قبل از استفاده، تست حساسیت انجام شود. در صورت بروز خارش یا قرمزی، مصرف را متوقف کنید.
مدتزمان مصرف: حداقل ۸ تا ۱۲ هفته. برای نتایج بهتر، مصرف تا ۶ ماه ادامه یابد.
آسپرین موضعی
در برخی منابع توصیه شده که آسپرین خردشده را با کمی آب به شکل خمیر درآورده و بهصورت موضعی برای کاهش التهاب استفاده کنید. اگرچه مطالعات آزمایشگاهی نشان دادهاند که آسپرین موضعی ممکن است در مهار التهاب و کاهش رشد اسکارهای هیپرتروفیک مؤثر باشد، اما شواهد بالینی کافی در انسان وجود ندارد؛ بنابراین، پیش از استفاده بهتر است با پزشک مشورت شود.
درمان کلینیکی کلویید
اولین و رایجترین درمان کلینیکی اسکارهای کلوئیدی، تزریق داخل ضایعهای داروهاست – بهویژه کورتیکواستروئیدهایی مانند تریامسینولون که با مهار التهاب و کاهش تولید کلاژن اضافی، به کاهش حجم، قرمزی و خارش کلوئید کمک میکنند.
در اغلب موارد، درمان مؤثر نیازمند ترکیب چند روش از جمله لیزردرمانی، کرایوتراپی، یا تزریق داروهای مکمل است تا احتمال بازگشت کلوئید کاهش یابد و نتایج پایدارتر حاصل شود. در ادامه، روشهای کلینیکی مؤثر بر اساس شواهد علمی معرفی شدهاند.
درمانهای تزریقی مؤثر برای کلوئید
امروزه، درمانهای تزریقی یکی از روشهای اصلی و پرکاربرد در کنترل و کاهش اسکارهای کلوئیدی به شمار میروند. این تزریقها معمولاً بهصورت موضعی و مستقیماً داخل یا اطراف بافت اسکار کلوئید انجام میشوند تا دارو به طور مستقیم روی سلولهای ترمیمکننده و فرایندهای التهابی اثر کند.
هشدار
بااینحال، تزریق دارو در عمق یا محل نامناسب میتواند منجر به آسیب بافتی، درد شدید و کاهش اثربخشی درمان شود.
همچنین، عدم رعایت فاصله زمانی مناسب بین جلسات—چه تزریق بیش از حد مکرر و چه فاصله طولانی—میتواند اثربخشی درمان را کاهش داده و عوارض جانبی به دنبال داشته باشد؛ بنابراین، بسیار مهم است که تزریقها توسط پزشک باتجربه انجام شود.
مطالعات علمی متعددی به بررسی اثربخشی این روشها پرداختهاند و نتایج قابلتوجهی ارائه کردهاند. بر اساس یکی از بزرگترین بررسیها که بیش از ۲۰۰۰ بیمار را شامل میشود، برخی از ترکیبات تزریقی مؤثر که در ادامه توضیح داده میشوند، بهعنوان درمانهای مؤثر شناخته شدهاند (منبع).
تزریق ترکیبی کورتیکواستروئید (کورتون) و بوتاکس
این ترکیب یکی از مؤثرترین روشهای درمان کلوئید شناخته میشود. کورتیکواستروئید (استروئید) با کاهش التهاب و بوتاکس با مهار کشش پوستی، به شکل مؤثری رشد و گسترش اسکار را کنترل میکنند.
این درمان معمولاً باعث کاهش قابلتوجه در اندازه، سفتی و رنگ کلوئید میشود و بهویژه برای افراد با کلوئیدهای تازه یا درحالرشد توصیه میشود.
- تعداد جلسات: معمولاً ۳ تا ۶ جلسه بافاصله چند هفته
تزریق ترکیبی کورتون و داروی شیمیدرمانی (5-FU)
در مواردی که اسکار کلوئید به تزریق کورتیکواستروئید پاسخ مناسبی نمیدهد یا بیمار دچار عوارض پوستی میشود، بررسی گزینههای درمانی دیگر مانند ترکیب کورتیکواستروئید با داروی شیمیدرمانی 5-فلورواوراسیل (FU-5) میتواند مدنظر قرار گیرد.
تزریق ترکیبی کورتیکواستروئید (مانند تریامسینولون) و 5-فلورواوراسیل روشی مؤثر برای مهار رشد بافت اضافی و کاهش التهاب در کلوئیدهاست. این ترکیب از نظر اثربخشی در رتبه دوم قرار داشته و میتواند بهطور قابل توجهی حجم، سفتی و برجستگی اسکار را کاهش دهد.
- جلسات: ۴ تا ۶ جلسه معمول است
- نکته: گاهی باعث سوزش یا تغییر رنگ موضعی میشود.
تزریق بوتاکس بهتنهایی
تزریق بوتاکس بهتنهایی گزینهای مناسب برای افرادی است که به کورتون حساسیت دارند یا نمیتوانند از آن استفاده کنند.
بوتاکس با کاهش تنش در ناحیه اسکار، میتواند از گسترش کلوئید جلوگیری کند. اگرچه اثر آن نسبت به ترکیبهای دارویی کمتر است، اما در موارد خفیف یا در پوستهای حساس، میتواند نتایج قابلقبولی داشته باشد. معمولاً ۳ تا ۵ جلسه درمان بافاصله چندهفتهای توصیه میشود تا بهبود تدریجی حاصل شود.
لیزردرمانی (Pulsed-Dye Laser – PDL)
لیزر پالسی رنگی یکی از متداولترین و مؤثرترین لیزرها برای کلوئید است. این لیزر باهدف قراردادن عروق خونی درون اسکار، به کاهش قرمزی، خارش و حجم کلوئید کمک میکند. این روش بهویژه برای کلوئیدهای تازه یا فعال اثربخشی بیشتری دارد.
سایر انواع لیزر مانند اربیوم و CO₂ فرکشنال نیز بسته به نوع اسکار و شرایط بیمار ممکن است استفاده شوند.
- عوارض: احتمال تغییر رنگ پوست، تاول یا پوستهریزی، بهویژه در افراد با پوست تیره.
- تعداد جلسات: معمولاً ۳ تا ۶ جلسه با فواصل ۴ تا ۸ هفته.
- زمان مشاهده بهبودی: بهبود تدریجی از ۱ تا ۲ ماه پس از آغاز درمان؛ اثرات کامل ممکن است تا ۶ تا ۱۲ ماه بعد ادامه یابد.
جراحی
برداشتن فیزیکی کلوئید با جراحی یکی از روشهای رایج درمانی است، اما بهتنهایی نرخ بالای عود دارد و احتمال برگشت آن بین ۴۵ تا ۱۰۰ درصد است.
برای افزایش شانس موفقیت، معمولاً پس از جراحی از روشهای کمکی مانند تزریق کورتون یا پرتودرمانی استفاده میشود که میتواند احتمال برگشت را به کمتر از ۱۰ درصد کاهش دهد.
رادیوتراپی یا پرتودرمانی که با استفاده از اشعه ایکس یا اشعه گاما انجام میشود، برای تخریب سلولهای فعال در کلوئید و جلوگیری از رشد مجدد آن به کار میرود و معمولاً طی ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از جراحی آغاز میشود؛ زیرا در این زمان سلولهای فعال در فاز تکثیر بیشترین حساسیت را به پرتوها دارند. این درمان معمولاً در چند نوبت متوالی (۲ تا ۵ جلسه در روزهای متوالی) انجام میشود (منبع).
کرایوتراپی یا سرمادرمانی
در کرایوتراپی (Cryotherapy) یا کرایوسرجری، بافت کلوئید با نیتروژن مایع منجمد میشود تا سلولهای فیبروتیک (سلولهای تولیدکننده کلاژن) تخریب و بافت اضافی تحلیل رود. این روش بیشتر برای کلوئیدهای کوچک، تازه پدید یا سطحی توصیه میشود و میتواند به کاهش اندازه، برجستگی و سفتی اسکار کمک کند.
- عوارض: درد موضعی، تاول، و روشنتر شدن پوست (هیپوپیگمانتاسیون) در ناحیه درمان، بهویژه در افراد با پوست تیره.
- تعداد جلسات: معمولاً ۲ تا ۴ جلسه با فواصل ۳ تا ۴ هفته.
- زمان مشاهده بهبودی: بهبود اولیه معمولاً طی ۱ تا ۲ ماه قابلمشاهده است و روند بهبودی میتواند تا ۶ ماه ادامه یابد.
آینده درمان اسکارهای کلوئید
یکی از روشهای جدید در درمان این نوع اسکارها، استفاده از سلولهای بنیادی مزانشیمی (MSCs) است. این سلولها با کاهش التهاب و کمک به بازسازی بهتر پوست، توانایی زیادی در بهبود ظاهر و ساختار اسکارهای کلوئیدی دارند. این روش هنوز در مرحله تحقیقاتی است و بهصورت روتین در کلینیکها استفاده نمیشود. مطالعات حیوانی (۱۱ مطالعه، ۱۵۶ نمونه) نتایج مثبتی بدون عارضه گزارش کردهاند، اما شواهد انسانی کافی وجود ندارد (منبع).
همچنین دارویی به نام بواسیزوماب وجود دارد که بهصورت آنتیبادی عمل میکند و باعث مهار رشد غیرطبیعی رگهای خونی در بافت کلوئید میشود. با کاهش این رگهای خونی، بواسیزوماب میتواند رشد و تغذیه اسکار را کم کرده و به بهبود آن کمک کند.
این روشها هنوز در مرحله آزمایش و تحقیق هستند و بهصورت معمول در کلینیکها استفاده نمیشوند. نتایج اولیه امیدوارکننده است، اما برای تأیید کامل، به تحقیقات بیشتر و بررسی دقیق ایمنی و اثربخشی در انسان نیاز است.
سؤالات متداول
آیا میتوان کلوئید را با تاتو پوشاند و آیا این کار خطری دارد؟
تاتو کردن روی کلوئید معمولاً توصیه نمیشود؛ چون ممکن است باعث تحریک، التهاب و بزرگتر شدن اسکار شود. بهتر است قبل از انجام تاتو با متخصص پوست مشورت کنید.
آیا کلوئیدها خطرناک هستند؟
کلوئیدها معمولاً خطر جانی ندارند اما میتوانند باعث درد، خارش و ناراحتی روانی شوند. همچنین رشد غیرطبیعی آنها ممکن است عملکرد و ظاهر ناحیه آسیبدیده را تحتتأثیر قرار دهد.
درمان کلویید با اینترفرون چیست؟
درمان کلوئید با اینترفرون شامل تزریق این پروتئینهای طبیعی به داخل اسکار برای مهار تولید کلاژن و کاهش التهاب است. این روش معمولاً بهعنوان درمان کمکی به کار میرود و ممکن است به کاهش حجم و سفتی کلوئید کمک کند.
آیا کلوئیدی که رشدش متوقف شده، ممکن است دوباره فعال شود؟
بله حتی کلوئیدهایی که رشدشان متوقف شده است، در صورت تحریک مجدد یا عوامل محرک میتوانند دوباره فعال شده و رشد کنند؛ بنابراین مراقبت مداوم و جلوگیری از تحریک اهمیت زیادی دارد.
چگونه از تحریک مجدد کلویید جلوگیری کنیم؟
برای جلوگیری از تحریک مجدد کلوئید، باید از فشار، کشش و خارش محل اسکار پرهیز کرد، پوست را مرطوب نگه داشت و از لباسهای تنگ یا زبر استفاده نکرد. همچنین محافظت از ناحیه در برابر نور خورشید مهم است.
کلویید پیرسینگ ابرو درمان دارد؟
بله کلویید ناشی از پیرسینگ ابرو قابلدرمان است. روشهایی مانند تزریق کورتون، ورقه یا ژل سیلیکونی، و در موارد شدید، لیزر یا جراحی همراه با رادیوتراپی استفاده میشوند.
درمان کلویید تاتو چیست؟
درمان کلویید ناشی از تاتو معمولاً شامل ترکیب تزریق داخل ضایعهای کورتیکواستروئید با لیزردرمانی یا کرایوتراپی است. در مراحل اولیه، استفاده منظم از ژل یا ورقه سیلیکونی نیز میتواند مفید باشد.
چرا کلوییدها پایدارند؟
کلوئیدها به دلیل فعالیت غیرطبیعی سلولهای تولیدکننده کلاژن (فیبروبلاستها) پایدار میمانند. این سلولها برخلاف روند طبیعی، به تولید مداوم کلاژن ادامه میدهند و بهدرستی خاموش نمیشوند، در نتیجه اسکار به رشد خود ادامه میدهد و بهراحتی از بین نمیرود.
